Amane Fujimiyaning yashaydigan kvartirasidagi qo‘shnisi — maktabdagi **eng sevimli farishta**, Mahiru Shiina. U o‘qishda a’lochi, go‘zalligi esa uni bemalol farishtaga qiyoslashga arziydi. Oddiy va ko‘zga tashlanmaydigan o‘quvchi Amane esa uning qo‘shnisi edi, biroq shu paytgacha ular deyarli gaplashishmagan. Bir kuni yomg‘ir ostida ho‘l bo‘lib qolgan farishtani uchratganidan so‘ng... > “Qarzga olgan narsangni qaytaryapman. Aytgancha, xonangni tozalab qo‘y. Juda iflos ekan.” > “Senga nima?” Shu tariqa soyabonni qaytarishdan boshlangan, **tili biroz achchiq farishta** bilan munosabatlar boshlanadi. Shamollab qolganingda senga g‘amxo‘rlik qilishdan tortib, sog‘lig‘iga e’tibor bermagan odam uchun ovqat tayyorlab berishgacha, hatto birgalikda uy ishlarini bajarish — **xonalarni tozalashgacha**...